" مجنونم دیگه مٌرد آره از تنهایی مٌرد "

سلام چند روزیه از همه چی و همه کس خسته شدم دیگه حوصله نوشتن و هم ندارم ولی حالا اومدم یه داستانی و واسطون تعریف کنم اون قدیم قدیما ، نه زمان دایناسورا رو نمیگم یه خورده نزدیکتر ایول درست حدس زدی موقع عاشقی من و کم محلی لیلی.                                                                                                         

 داستان از اینجا شروع شد که ......                                                   

قحطی همه جا رو فرا گرفته بود مردم دیگه حتی غصه هم واسه خوردن نداشتن دیگه چه برسه به فکر عشق و عاشقی ولی من هنوز در اوج قحطی و گرسنگی ، تشنه عشق بودم .                                                    

تو خودم بودم و داشتم هول و هوش خونه لیلی اینا پرسه می زدم که یهو دیدم که دم درب خونه لیلی اینا خیلی شلوغه وحشت زده به طرف خونه دویدم با زحمت هر چه تمام تر خودمو رسوندم جلو ، دل تو دلم نبود تب سردی وجودم و فرا گرفته بود .                                                                                                           

چند لحظه ای مات و مبهوت موندم.                               واسه چی؟                                                    

بخاطر این که دیدم لیلی هر چی تو خونه داشتن و داره می ده به مردم نگاهی به من کرد و فوری روشو برگردوند منم فوری یه ظرف دست گرفتم و به بهانه گرفتن آذوغه وایسادم تو صف ، صف کم کم پیش می رفت و من محو جمال لیلی می شدم. تا نوبت به من رسید لیلی همین که دید منم ظرف وازدست من گرفت اول خوشحال شدم ولی  ظرف و با شتاب هر چه تمام تر به زمین کوبوند ظرف شکست ولی دل من نشکست. . . . .                          

بازم نگاهی به من کرد ، سرم زیر انداختم و رفتم    ولی کجا ؟ دوباره ته صف همین طور صف به زوال می رفت و من به وصال.                                                                                                                         

خوب بالاخره سرتونو درد نیارم لیلی این بلا و چندین بارسر ما آوورد ولی ما هم کم نیاووردیم و روز از نو روزی از نو. دیگه داشتم کم کم نا امید می شدم بابا آخه چقدر کم محلی. . . . . .                               

با خودم گفتم این بار بار آخره رفتم و وایسادم تو صف تا نوبت به من رسید بازم ظرف ما رو زمین زد صدای شکستن بلند شد همه ساکت شدن نگاهها خیره به ظرف ولی نه اشتباه نکن این دفعه ظرف نشکست اون صدا ، صدای شکستن قلب من بود . لیلی نگاهی کرد و تبسمی نمود .                                                      

من رفتم  ولی کجا ؟ رو به زوال و صف رو به وصال.                                                                          

ظریفی را در راه دیدم پرسید چرا این چنین ناراحتی ؟ گفتم بابا بی خیال دست رو دلم نذار که خونه گفت می دانم  غم عشقست در جواب وی گفتم : ما رو گرفتی تو که میدونی چرا می پرسی ؟                                       

بالاخره داستان و واسش تعریف کردم  سر در گریبان کرد و در خود غوطه ور شد چند لحظه ای بهش خیره شدم . . . .  نه مثل اینکه مدهوش بود بدو گفتم پدر جان آزار داری ما رو سر کار می گذاری                               

در این اثنا بود که ناله ای بسیار خفیف از او به گوشم رسید که این چنین میگفت :                                     

اگر با من نبودش هیچ میلی                       چرا ظرف مرا بشکست لیلی                        

او را بوسیدم و رفتم ، خوشحال شده بودم و امیدوار و در راه برگشت به مجنونکده نعره ها زدم .

تو دیوونه رفتی یه شب بی نشونه

                                 تو خواستی که قلبم پریشون بمونه

واست گریه من دیگه بی امونه

                                دل از درد عشقت یه دریای خونه

می خوام با تو باشم هنوز عاشقونه

                                ولی نازنینم چگونه چگونه چگونه چگونه

من از سبزه سبزم ولی خسته خسته

                               من از شهر عشقم ولی دل شکسته

می گفتم یه ابری یه همرنگ بارون

                              یه بارون رحمت واسه سبزه زارون

می خواستم بگم من که عاشق ترینم

                             تو فرصت ندادی تو فرصت ندادی

حقیقت جه تلخه جه تلخ شکستن

                            حقیقت همینه که رفتی تو بی من